نـــیـــوک لـــیــــدر

۳۰ مطلب با موضوع «سینما (فیلم،نقد و...)» ثبت شده است

تحول در نظام سینمایی هالیوود

مسیح | شنبه, ۲۲ شهریور ۱۳۹۳، ۰۱:۱۷ ب.ظ | ۴ نظر

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

در چند نوشته قصد داریم به بررسی وضعیت جامعه‌ی آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه 70 میلادی بپردازیم.

انچه در این بررسی قرار است مورد توجه بگیرد، نظام رسانه‌ای آمریکا و در راس آن هالیوود و بعد مدیریت کلان مدیران این کشور در جهت مدیریت موافقین و مخالفین جامعه که به position management و opposition management معروف است، بپردازیم.

در این مطلب ابتدا نگاهی داریم به نظام سینمایی هالیوود بعد از جنگ جهانی دوم، ریشه‌های رکود هالیوود در این مدت و تحول در نظام استودیویی.

ان شاءالله در نوشته‌های بعدی به بررسی مدیریت مخالفین و موافقین توسط مدیران پنهان جامعه آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه 70 میلادی و انواع مدیریت موج مخالف صحبت خواهیم کرد.

 

  • مسیح

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

دهه 1950 و دهه 1960 در آمریکا، دو دهه کاملا متفاوت اند. دو دهه‌ی متفاوت از نظر ساختارهای اجتماعی و فرهنگی. دهه‌هایی که حتی نوع برخورد کنترل کنندگان جامعه آمریکا و به اصطلاح مدیران جامعه و همچنین رسانه‌ی ایالات متحده یعنی هالیوود با مردم نیز کاملا متفاوت است.

ایالات متحده آمریکا در دهه 50 به مدیریت کسانی می‌پردازد که با سیاست‌های آن هم‌راه و هم‌سو هستند. آنچه در رسانه و به طبع آن در اجتماع نمایش داده می‌شود، مدیریت موافقین یا به اصطلاح مدیریت پوزیشن (پوزیسیون) است.

همه افراد جامعه چهره‌های مثبتی دارند و فیلم‌ها چهره‌ای از «شهروند آمریکایی» نشان می‌دهند که مطلوب طبع مدیران پشت پرده است. بیان صفت‌هایی چون «میهن پرستی»، «در خدمت کشور بودن»، «به دولت کمک کردن»، «افزایش معلومات»، «رشد معنوی» نمونه‌ای از مدیریت رسانه در دهه 50 آمریکا است. در دوره‌ای که فیلم‌های آمریکایی سعی می‌کنند با القای بیش از حد خطر کمونیسم و قدرت روز افزون آن در ایالات متحده، مردم را از خطر گسترش تفکر کمونیسم آگاه کرده و آن‌ها را درخدمت امپریالیسم درآورد.

 

  • مسیح

سینمای ناطق، نقطه‌ی تحول سینما

مسیح | سه شنبه, ۱۷ تیر ۱۳۹۳، ۰۷:۰۳ ب.ظ | ۱ نظر

بسم الله الرحمن الرحیم

از همان ابتدا که سینما و به عبارتی دیگر تصویر متحرک خلق شد، تلاش‌ برای افزودن صدا به تصاویر نیز آغاز شد.

صداگذاری یا حتی استفاده از موسیقی زنده، برای فیلم‌های تک حلقه‌ای سال‌های ابتدایی که مدت کوتاهی داشتند، به صرفه نبود. اما پس از آنکه فیلم‌ها دو یا چند حلقه‌ای شد، سالن‌های پخش فیلم کم کم به فکر حضور «صدا» در کنار پخش فیلم هم افتادند.

در سال‌های اول، کنسرت‌های موسیقی قبل از پخش فیلم در سالن‌ها انجام می‌گرفت تا کسانی که برای دیدن فیلم‌ها می‌آیند سرگرمی دیگری نیز داشته باشند.

  • مسیح

1920، فلپرها «Flapper» و هالیوود

مسیح | شنبه, ۱۴ تیر ۱۳۹۳، ۰۷:۴۲ ب.ظ | ۶ نظر

بسم الله الرحمن الرحیم

 

در سال 1920 میلادی، مدل جدیدی از زنان در آمریکا بوجود آمدند. کارهایی انجام می‌دادند که تا پیش از آن در جامعه‌ی مذهبی آمریکا سابقه نداشت و بسیاری از آن‌ها حتی جُرم محسوب می‌شد.

زنانِ جوانِ مدگرا و خوش‌گذرانی بودند که به قوانین و عرف جامعه‌ی خود پشت پا زده و آن را آشکارا نقض می‌کردند؛ کسانی که به دلیل شرایط خاص جامعه آن زمان (جامعه‌ی بعد از جنگ جهانی اول)، نوعی خروش در برابر جامعه بودند، فلپر (Flapper) نام گرفتند.

آن‌چه فلپرها انجام می‌دادند، فقط یک نوع «مُدگرایی» ساده نبود، آن‌ها با اقدامات خود علنا مقابل سنت‌های آمریکایی که آن روزها یک نوع ارزش هم حساب می‌شد، ایستادند.

  • مسیح

سینما- سال 1919

مسیح | سه شنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۳، ۰۷:۴۱ ب.ظ | ۰ نظر

بسم الله الرحمن الرحیم

 

سال 1919 میلادی.

تنها یک ماه از پایان جنگ جهانی اول گذشته.

جنگی که نهایتا حاصلش هیچ است. نه متحدین شکست خورده این میدان بودند و نه متفقین پیروز آن.

اگر قرار باشد برای جنگ چهار ساله کشور پیروزی تصور شود، یقینا «آمریکا» برنده این میدان است.

با وجود اینکه سینمای فرانسه از سال 1913 و به دلیل ورود بیش از حد فیلم‌های آمریکایی و البته ایتالیایی دچار ضعف شد، به گونه‌ای که در برابر هر یک متر فیلم فرانسوی، پنج متر فیلم آمریکایی وجود داشت، اما جنگ جهانی اول عامل اصلی پیشتازی آمریکا در عرصه‌ی «سینما» شد.

ایالات متحده سه سال از جنگ را با حاشیه‌نشینی گذراند تا در سال چهارم پیروزمندانه به جنگی که هیچ ارتباطی با او نداشت وارد شد.

ورودی که سربازان جنگی و سلاح‌های نظامی یک طرف آن بودند؛ طرف دیگر سینما بود.

آمریکا فرصت را غنیمت شمرد و در سال‌های جنگ گوی سبقت در عرصه سینما و فیلم را از رقیبان اروپایی‌اش ربود.

 

تجمع بازیگران در سال 1919 در شهر نیویورک سیتی

  • مسیح

دانلود مستند The Noise and the Fury 14-18

مسیح | سه شنبه, ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۳، ۰۷:۰۲ ب.ظ | ۱ نظر

بسم الله الرحمن الرحیم

 

  • مسیح

نخستین همایش «حکمت هنر انقلاب» و نقدی بر آن

مسیح | سه شنبه, ۲ ارديبهشت ۱۳۹۳، ۱۰:۰۰ ب.ظ | ۲ نظر

بسم الله الرحمن الرحیم

 

آنچه می‌خوانید نقد یک هنرجو است، نه یک کارمند حوزه هنری، نه خبرنگار یک خبرگزاری و نه هیچ مقام رسمی یا دولتی. تحقیقا بیان این سخنان به این شکل نه برای مسئولین برگزار کننده شیرین است، و نه حتی برای بعضی از دوستان شرکت کننده. اما از آنجا که عادت ندارم چیزی که از نظرم دارای نقص است را خوب بخوانم و در قبال آن منفعل باشم، آن چه را دیدم و در نظرم آمده نقد می‌کنم.

نخستین همایش «حکمت هنر انقلاب» امروز در حوزه هنری تهران برگزار شد و از آنجایی که پیشتر اطلاع پیدا کرده بودم دکتر مجید شاه حسینی سخنران این مراسم است، قرار شد در آن شرکت کنم.

قاعدتا از اسم مراسم و برگزار کنندگان آن که حوزه هنری و موسسه اشراق هستند، مشخص است که این همایش با رویکرد بررسی هنر در انقلاب و هنر انقلابی برگزار شده و طبیعتا مثل هر جای دیگری که بچه مسلمان‌ها با این موضوع و در این ایام برگزار می‌کنند، شهید سیدمرتضی آوینی یک پای ماجرا است.

نحوه برگزاری مراسم که مشخصا تقلیدی از مراسم‌ سالگرد شهید آوینی در سالیان اخیر بود؛ صحبت‌های مجری، تیزرهایی از شهید آوینی، برنامه‌ای مناظره محور و در نهایت سخنرانی سخنران. اما حقیقتا مراسم‌ سالگرد شهید سیدمرتضی آوینی در این چند سال کجا و این همایش کجا.

مجری برنامه متنی را در ابتدای مراسم خواند که گویی خود آن را ننوشته بود یا حداقل می‌شود گفت یک بار پیش از مراسم مرور نکرده بود. اشتباه خواندن متن از ضعف‌های مجری همایش بود، اما این مسئله در مقایسه با ادبیات مجری هیچ بود.

مجری مراسم با ادبیاتی سخنرانی کرد که نه عامیانه بود و نه کتابی. گاه چنان با تکلف سخنرانی می‌کرد که فهم مطلب سخت می‌شد، و گاه نیز ادبیاتی محاوره‌ای و بهتر بگویم، کوچه- بازاری داشت.

 

پس از ایشان دو فرد دیگر، که قصد ندارم نام ایشان را ببرم پشت تریبون آمدند و هر کدام 10 دقیقه‌ای در خصوص حکمت هنر انقلاب و شهید آوینی صحبت کردند. سخنرانی هر دو فرد مذکور نیز بیشتر به طبل توخالی شبیه بود، تا سخنانی پر محتوا، و تجربیات این چند سال نیز به من این را آموخته که هرجا سخن از شهید آوینی به میان آمده، آنان که برای بیان سخنان خود لغاتی سخت، پرتکلف و غیرقابل فهم را انتخاب می‌کنند، سخنانشان عمق کمتری دارد.

 

بعد از آن، فرد دیگری پشت تریبون آمد و مقاله‌ی خود در خصوص داستان‌، ادبیات و رمان از منظر شهید آوینی خواند و بعد مناظره‌ی این مراسم در خصوص چیستی، چرایی و درستی یا نادرستی این مقاله بود.

پس از این مناظره، سوالی که ذهن مرا درگیر کرد این بود که چطور دو سازمان مذکور هم عهده‌دار برگزاری مراسم شده اند، و هم مناظره کنندگان از کسانی هستند که خود در این دو سازمان فعالیت می‌کنند. هر دو فرد مذاکره‌کننده به تفکرات شهید آوینی معتقدند و در خصوص این صحبت می‌کنند که ایا مقاله مذکور با نظر شهید آوینی یکی بوده است؟ و آیا شهید آوینی با رمان، داستان نویسی و داستان بلند نوشتن موافق بوده اند یا خیر؟

حال آنکه هرکس مقالات سینمایی ایشان که در آینه جادو 1-3 جمع شده است را خوانده باشد، پاسخ این‌ها را می‌داند.

همچنین سخنی در خصوص اهمیت روایت از منظر شهید آوینی بیان شد و برای استناد به این حرف، از «راوی» بودن ایشان در «فتح خون» سخن به میان آمد. اما باز از آنجا که دوستان سخنران همچون حقیر دانسته‌های اندکی داشتند، حداقل در خصوص «راوی» بودن و «فتح خون» دچار اشکال شدند.

مقتل‌نویسان واقعه عاشورا به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1- آنان که کربلا را به چشم دیده‌اند و آن را نوشته‌اند (یا در آن زمان زنده بودند مانند حمید بن مسلم، یا پرده‌ غیب از چشمانشان افتاده است.)

2- آنان که هاتفی در عوالم ورازمینی، شرح وقایع کربلا را برای ایشان گفته و ایشان شنیده‌اند.

3- کسانی که مقتل نویسندگان پیشین را بازنویسی کرده و یا اصطلاحا ویرایش کرده‌اند.

شهید سید مرتضی آوینی در دسته اول جای می‌گیرد و اگر از نزدیکان ایشان که در سال‌های تاسیس روایت فتح همراه ایشان بودند، پرسیده شود، آنان این مسئله را تصدیق می‌کنند که ایشان خود ماجرای کربلا را دیده‌اند و «راوی» بودن ایشان در آن کتاب، هیچ دلالتی به آن مطلب و استنادی که سعی شد با استفاده از این مثل به کار گرفته شود، ندارد.

 

در نهایت نیز نوبت به سخنرانی دکتر مجید شاه حسینی رسید که برخلاف دوستان، در خصوص مکتب شناسی سینما و حوزه تدریس سینما در دانشگاه‌ها صحبت کرد و مثل همیشه حداقل برای بنده که در این زمینه خود را شاگرد ایشان می‌دانم، سخنانی خوب، به‌جا و جالب بود.

نه از این جهت که واهمه‌ای از سوی نگارنده در برابر ایشان وجود داشته باشد، بلکه حقیقتا مطلبی برای نقد سخنان ایشان ندیدم و مطالب جدیدی به اندوخته‌های علمی حقیر اضافه شد و حداقل اگر سخنرانی ایشان در این مراسم گنجانده نشده بود، همان لحظه‌های ابتدایی مراسم از سالن خارج می‌شدم.

یقینا اینچنین مراسمی نه‌تنها به شناخت شهید آوینی و تفکر ایشان کمک نمی‌کند، بلکه مظلومیت ایشان را بیش از پیش نشان ‌می‌دهد، زیرا برای بیان اندیشه‌های ایشان آنچنان که شایسته است، اقدام نمی‌شود.

در پایان از آنکه به کج‌فهمی مطالب یا عدم سطح درک کافی برای فهم این همایش متهم شوم، هیچ ابایی ندارم، اما بهتر دیدم برای بهبود اینگونه مراسم‌ها و وظیفه‌ی همگانی نسبت به بیت‌المال، این مطلب نگاشته شود.

 

  • مسیح

دانلود کتاب «نگاهی به تاریخ جهان» اثر لعل‌نهرو

مسیح | پنجشنبه, ۲۸ فروردين ۱۳۹۳، ۱۰:۴۱ ب.ظ | ۱۷ نظر

بسم الله الرحمن الرحیم

دانلود کتاب سه جلدی «نگاهی به تاریخ جهان» نوشته جواهر لعل نهرو

ترجمه‌ی محمود تفضلی


رهبر انقلاب امام خامنه‌ای:
این کتاب جواهر لعل نهرو -نگاهى به تاریخ جهان- را بخوانید؛ در بخشى که دخالت و نفوذ انگلیس‌ها در هند را بیان میکند، تصویر میکند، تشریح میکند - او آدمى است هم امین، هم مطّلع - میگوید صنعتى که در هند بود، علمى که در هند بود، از اروپا و انگلیس و غرب کمتر نبود و بیشتر بود. انگلیسها وقتى وارد هند شدند، یکى از برنامه‌هایشان این بود که جلو گسترش صنعت بومى را بگیرند. خب، بعد کار هند به آنجا میرسد که ده‌ها میلیون آن وقتها، صدها میلیون در دوره‌هاى بعد، فقیر و گدا و خیابانْ‌خواب و گرسنه‌ى به معناى واقعى داشته باشد.

 

برای دانلود به ادامه‌ی مطلب بروید

  • مسیح

دانلود کتاب در جبهه‌ی غرب خبری نیست

مسیح | پنجشنبه, ۲۸ فروردين ۱۳۹۳، ۰۱:۰۱ ب.ظ | ۱ نظر

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

 دانلود کتاب در جبهه‌ی غرب خبری نیست

ترجمه هادی سیّاح سپانلو

  • مسیح

ماهیت سینما

مسیح | سه شنبه, ۲۹ بهمن ۱۳۹۲، ۱۰:۴۷ ب.ظ | ۰ نظر

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

آیا سینما ماهیتا الهی است؟ یا ماهیتی شیطانی دارد؟

ممکن است این اولین سوالی باشد که در مواجهه‌ی با سینما در ذهن ما شکل گرفته باشد. این سوال خصوصا در ذهن امت حزب‌الله بیشتر شکل می‌گیرد که آیا می‌توان سینمای دینی داشت یا سینما ابزاری است منحصرا شیطانی و ساخته‌ی دست شیطان اکبر.

اگر سینما را یک رسانه در نظر بگیریم، جهان تکنولوژیک غرب که بنیان‌گرفته از تفکرات مک‌لوهان است، رسانه را نیز یک پیام می‌داند. پس رسانه خلاصه‌ی یک پیام است و این پیام هر چیزی است که سینما قصد دارد به مخاطب خود القا کند.

اگر نگوییم وحی به پیامبران خود نوعی از پیام است، ید بیضای حضرت موسی علیه‌السلام که در آن عجایب جهان نمایان می‌شد و خصوصا محاریبُ التماثیل حضرت سلیمان علیه‌السلام همان چیزی است که نوعِ تکنولوژیک آن در قرن بیست،‌سینما نام گرفته است.

محاریب التماثیل حضرت سلیمان علیه‌السلام را نیز می‌توان در نوع خود به سینمایی تشبیه کرد که بیننده‌ی او با دیدنش به عظمت بیشتر جهان ساخته‌ی پروردگار و درک بیشتر ماهیت اشیاء، انسان‌ها و تاریخچه‌ی آدمی آشنا گردد و پیامِ سینمای حضرت سلیمان، بنیان گرفته از عقل دینی و معرفتی است.

  • مسیح